__TOC__ dust ()
,
rzeczownik niepoliczalny (1.1) kurz (pył osadzający się na meblach) (1.2) pył (drobiny materiału) (1.3) proch, pył, marność rzeczownik policzalny (2.1) odkurzanie (pojedyncza czynność) czasownik (3.1) odkurzać, ścierać kurz
(1) dust; (2) dust; dusts (3) dust, dusted, dusted, dusts, dusting
(1.1) I am allergic to dust. → Jestem uczulony na kurz. (1.3) All things turn to dust. → Wszystko obraca się w proch. (3.1) Please, dust the furniture. → Proszę, zetrzyj kurz z mebli.
(1.2) coal dust → pył węglowy • crush into dust → rozbić na pył
duster, dustiness dusty, dustless
bite the dust → gryźć ziemię
dust ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) turniej rycerski (1.2) (fizycznie) runda walki, starcie, potyczka (1.3) (intelektualnie) spór, kłótnia, zatarg, scysja, dysputa, utarczka słowna
(1) en dust, dusten; duster, dusterna
(1.3) ha en dust med någon → mieć z kimś utarczkę słowną
(1.1) tornering, riddarspel, holmgång (1.2) drabbning, sammandrabbning, sammanstötning, kraftmätning (1.3) tvist, gräl, dispyt, ordstrid
(1.1-2) strid, kamp