__TOC__ barndom ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dzieciństwo
(1.1) en barndom, barndommen
(1.1) Hun hadde en lykkelig barndom. → Miała szczęśliwe dzieciństwo.
barn barnslig, barnløs barnslig
barndom ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dzieciństwo
(1.1) ein barndom, barndomen lub barndommen, barndomar lub barndommar, barndomane lub barndommane
barn barnsleg, barnlaus barnsleg
barndom ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dzieciństwo
(1.1) en barndom, barndomen,
(1.1) Hon hade en lycklig barndom. → Miała szczęśliwe dzieciństwo.
(1.1) barndomsminne • barndomsupplevelse
barn, barnslighet, barnlöshet barnslig, barnlös