__TOC__ måtte ()
(1.1) , (1.2)
czasownik (1.1) móc (mieć pozwolenie) (1.2) musieć rzeczownik, rodzaj wspólny (2.1) mata
(1.1) at måtte, må, måtte, måttet (2) en måtte, måtten, måtter, måtterne
(1.1) Du må gerne kigge. → Wolno ci patrzeć. (1.2) For at kunne læse bogen må jeg først lære finsk. → By móc przeczytać tę książkę, muszę najpierw nauczyć się fińskiego.
(1.2) musemåtte → podkładka pod mysz
måtte ()
czasownik (1.1) musieć
(1.1) å måtte, må, måtte, måttet
(1.1) Vi må gå nå. → Musimy już iść. (1.1) For å kunne lese boka, måtte jeg først lære finsk. → By móc przeczytać tę książkę, musiałem najpierw nauczyć się fińskiego.
måtte ()
czasownik modalny (1.1) tryb łączący przeszły (preteritum konjuktiv), wyrażający życzenie żeby, oby (1.2) tryb łączący przeszły (preteritum konjuktiv), wyrażający duże prawdopodobieństwo zajścia czegoś musieć, powinno, chyba (być, coś robić)
(1) må, måtte
(1.1) Måtte det bara vara sant! → Oby to tylko była prawda! (1.2) Det måtte inte vara så konstigt! → To nie powinno być takie dziwne!