wet () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odpłacenie, odwzajemnienie (1.2) upominek dla sędziegoZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) weterynarz
(1.1)
(2.1) Idę z psem do weta.
(1.1) wet za wet
(1.1) dziś tylko we frazeologii
wet ()
, ,
akcenty z utożsamieniem wine-whine
przymiotnik (1.1) mokry (1.2) wilgotny czasownik (2.1) zwilżać
(1) wet; (2) wet, wet/wetted, wet/wetted, wets, wetting
(1.1) Last summer was wet. → Ostatnie lato było mokre. (1.1) My towel is wet! Somebody must have been using it! → Mój ręcznik jest mokry! Ktoś musiał go używać!
wetness, wetter, wetting wetly
; zobacz też: Czasowniki nieregularne w języku angielskim
wet ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) prawo, przepis, norma prawna (1.2) prawo, dobrze opisana i udowodniona teoria opisująca jakieś podstawowe zjawisko
(1) wetten;
(1.1) de wet ontduiken → omijać prawo
abortuswet , grondwet , natuurwet ouderwets, nieuwerwets. wettelijk, wettig, onwettig wetgeven
de lange arm der wet • volgens de wet • kracht van wet hebben • de wet voorschrijven
wet ()
vett
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zakład (założenie się)
(1.1) wet; weta
weta