__TOC__ tid ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) czas (1.2) czas
(1) en tid, tiden, tider, tiderne
(1.1) De har altid tid til at snakke med mig. → Oni zawsze mają czas, żeby ze mną porozmawiać.
(1.1) fritid → czas wolny • hele tiden → cały czas • med tiden → z czasem
(1.2) tempus
tidlig tidlig altid • alle tiders • datid • fremtid • før i tiden • i fordums tid • i sin tid • nutid • tilbage i tiden • tiden læger alle sår • tid er penge • årstid
tid ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) czas
(1.1) en tid, tiden, tider, tidene lub ei tid, tida, tider, tidene
(1.1) De har alltid tid til å snakke med meg. → Oni zawsze mają czas, żeby ze mną porozmawiać.
tid ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) czas
(1.1) en tid, tiden, tider, tiderna
(1.1) De har alltid tid för att snacka med mig. → Oni zawsze mają czas, żeby ze mną pogadać.
złożenie rzeczownikowe ankomsttid, besvärstid, deltid, fritid, framtid, halvtid, heltid, medeltid, måltid, rumstid, rumtid, sommartid, sovjettiden, studietid, telefontid, årstid • tidtabell, tågtid, tidskrift, tidspunkt, vintertid złożenie przysłówkowe alltid fraza przysłówkowa på kung Orres tid złożenie spójnikowe emellertid przysłowie tid är pengar fraza wykrzyknikowa alla tiders! • milde tid! • du milde tid! • du store tid!
(1.1) zobacz też: pojęcia związane z kalendarzem i czasem w języku szwedzkim