nazywać () ,
czasownik przechodni niedokonany ( nazwać) (1.1) określać nazwą, mianem (1.2) nadawać nazwę lub imię czasownik zwrotny niedokonany nazywać się ( nazwać się) (2.1) nosić dane imię, nazwisko lub nazwę, być znanym pod tym imieniem
(1) (2.1)
(1.1) Wszyscy nazywali go szczęściarzem. (1.1) Do połowy XVII wieku nazywano bratową jątrwią. (2.1) — Jak się nazywa ta kobieta? — Ona się nazywa Angelika.
(1.1) zwać, określać (2.1) zwać się, mieć na imię, nosić imię, być nazywanym
przezwisko , nazewnictwo, nazwa, nazwisko, pozew, wyzwisko, zew, nazwanie, nazywanie pozywać , pozwać , wyzywać , wyzwać
nazywać rzeczy po imieniu
aspekt niedokonany utworzony od czasownika „nazwać”
angielski: (1.1) call; (1.2) name, dub arabski: (1.1) سمى baskijski: (1.1) deitu, iritzi, esan; (2.1) deitu, iritzi, izena izan białoruski: (1.1) называ́ць chiński standardowy: (1.1) 称 (chēng), 喊 (hǎn); (1.2) 称 (chēng); (2.1) 叫 (jiào) duński: (1.1) kalde; (1.2) navngive, kalde, døbe; (2.1) hedde esperanto: (1.1) nomi; (1.2) nomi; (2.1) nomiĝi francuski: (1.1) nommer, appeler hiszpański: (1.1) llamar, denominar, nombrar; (2.1) llamarse interlingua: (1.1) appellar, nominar islandzki: (1.1) nefna; (2.1) heita jidysz: (1.1) אָנרופֿן (onrufn), אַ נאָמען געבן / טאָן (a nomen gebn / ton); (2.1) הייסן (hejsn), אָנרופֿן זיך (onrufn zich) kabowerdeński: (2.1) tchoma litewski: (1.1) vadinti łaciński: (1.1) appello, nomino, dico niemiecki: (1.1) nennen; (2.1) heißen nowogrecki: (1.1) αποκαλώ, λέω, ονομάζω; (1.2) ονομάζω; (2.1) ονομάζομαι polski język migowy: rosyjski: (1.1) называть, звать; (2.1) зваться slovio: (1.1) imenit (именит) słowacki: (2.1) volať sa staronordyjski: (1.1) kalla; (1.2) kalla; (2.1) heita suahili: (1.1) ita susu: (?.?) xili szwedzki: (1.1) kalla; (1.2) nämna, benämna, kalla; (2.1) heta tuvalu: (1.1) fakaigoa ukraiński: (1.1) назива́ти wilamowski: (2.1) haesa, hasa włoski: (1.1) chiamare