__TOC__ yra ()
(1.1) 3. i od: būti
(1.1) Dideliame name yra dideli langai. → W dużym domu są duże okna.
yra ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zawrót głowy, majaczenie (1.2) szał, podniecenie (1.3) zamieć, zadymka czasownik nieprzechodni (2.1) bredzić, majaczyć (2.2) (o opadach) wirować, kłębić się
(1) en yra, yran, (2.1) att yra, yrar, yrade, yrat, yra!, pres. part. yrande, perf. part. - (2.2) att yra, yr, yrde, yrt, yr!, pres. part. yrande, perf. part. -
(1.1) sinnesförvirring, förvirring, yrsel (1.2) upphetsning, rus, upprymdhet (1.3) yrväder, yrsnö (2.1) dilla, svamla (2.2) virvla
yr, yrande yr