__TOC__ fremmed ()
przymiotnik (1.1) obcy (1.2) nieznajomy
(1) fremmed, fremmed, fremmede
(1.1) Her skulle en samling fremmede fra fremmede lande aflægge en ed, gentage et løfte og en hymne og således blive borgere i de Forenede Stater. → Tu grupa obcych z obcych krajów miała złożyć przysięgę, powtórzyć deklarację oraz hymn i w ten sposób stać się obywatelami Stanów Zjednoczonych. (1.2) Anna var normalt alt for genert til at kunne indlede samtaler med fremmede mennesker. → Anna była zwykle zbyt nieśmiała, by nawiązywać rozmowy z nieznajomymi.
(1.1) fremmedsprog → język obcy
fremmedgøre fremmedgjørt
fremmed ()
przymiotnik (1.1) obcy
(1.1) fremmed, fremmed, fremmede
(1.1) Han liker å lære fremmede språk. → On lubi się uczyć języków obcych. (1.1) Journalistene reiser ofte til fremmede land. → Dziennikarze często podróżują do obcych krajów. (1.1) Hunden vår bjeffer alltid på fremmede mennesker. → Nasz pies zawsze szczeka na obcych ludzi.