moj ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) okorowane drzewo wysokie na co najmniej dziesięć metrów, na końcu którego pozostawia się nietknięty wierzchołek i przystraja kolorowymi bibułkami; związane jest z ludowym świętowaniem początku wiosny, m.in. na Orawie
(1.1)
(1.1) stawianie / ścinanie moja
(1.1) mojka, jedlicka
moj ()
zaimek dzierżawczy (1.1) mój
(1.1) mȏj, mòjēg(a) / mȏg(a), mòjem(u), nieoż. mȏj, oż. mòjēg(a) / mȏg(a), mȏj, mòjem(u), mòjīm; mòji, mòjīh, mòjīm / mòjima, mòje, mòji, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima mòja, mòjē, mòjōj, mòju, mòja, mòjōj, mòjōm; mòje, mòjīh, mòjīm/mòjima. mòje, mòje, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima mòje, mòjēg(a)/mȏg(a), mòjem(u), mòje, mòje, mòjem(u), mòjīm; mòja, mòjīh, mòjīm/mòjima, mòja, mòja, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima
(1.1) Moje dijete ne želi jesti. → Moje dziecko nie chce jeść.
(1.1)
moj ()
zaimek dzierżawczy (1.1) mój
(1.1) mȏj, mòjēg(a)/mȏg(a), mòjem(u), nieoż. mȏj, oż. mòjēg(a)/mȏg(a), mȏj, mòjem(u), mòjīm; mòji, mòjīh, mòjīm / mòjima, mòje, mòji, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima mòja, mòjē, mòjōj, mòju, mòja, mòjōj, mòjōm; mòje, mòjīh, mòjīm/mòjima. mòje, mòje, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima mòje, mòjēg(a)/mȏg(a), mòjem(u), mòje, mòje, mòjem(u), mòjīm; mòja, mòjīh, mòjīm/mòjima, mòja, mòja, mòjīm/mòjima, mòjīm/mòjima
(1.1) Moje dijete ne želi jesti. → Moje dziecko nie chce jeść.
(1.1)
moj ()
zaimek dzierżawczy (1.1) mój