__TOC__ skjebne ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) los, dola (1.2) przeznaczenie
(1) en skjebne, skjebnen, skjebner, skjebnene
(1.1) Da jeg var ung ville jeg bli en berømt forfatter, men skjebnen ville det annerledes. → Kiedy byłem młody, chciałem zostać sławnym pisarzem, lecz los chciał inaczej. (1.2) Tror du på skjebnen? → Wierzysz w przeznaczenie?
(1.1) å finne seg i sin skjebne → pogodzić się z losem • å friste skjebnen → kusić los
skjebne ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) przeznaczenie