kupa ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kał, stolec, odchody (1.2) dużo czegoś lub kogoś, masa (1.3) stos, sterta (1.4) niepomyślny wynik, niepowodzenie, fiasko
(1.1-3)
(1.1) Oj, muszę zrobić kupę. (1.2) Na koncercie była cała kupa ludzi. (1.3) Jasiu, układaj ubrania w szafie, a nie rzucaj ich tak na kupę.
(1.1) robić kupę (do ubikacji / do nocnika / w pieluchę / w pampersa) • sprzątać kupę (po psie / kocie) (1.2) kupa śmiechu / ludzi • być / trzymać się w kupie (1.3) rzucać coś na kupę
(1.1) stolec, kał, odchody; gówno (1.2) mnóstwo, masa (1.3) stos, sterta
kopa , kupkanie , wykupkanie , nakupkanie kupka , kupeczka kupsko kupkać , wykupkać , nakupkać
w kupie raźniej • kupą, mości panowie! • i Herkules dupa, kiedy ludzi kupa • zebrać do kupy • trzymać się kupy
(1.1) angielski: (1.2) a whole lot arabski: (1.3) كومة (kūma / kauma) duński: (1.1) pølse esperanto: (1.3) stako hiszpański: (1.1) caca karaimski: (1.3) kamieni оба rosyjski: (1.1) кака , какашка ; (1.2) куча , толпа ukraiński: (1.1) купа ; (1.2) купа ; (1.3) купа wilamowski: (1.2) heffa , hefa
kupa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) sterta, stos (1.2) mnóstwo, kupa, masa
(1.1-2)
(1.1) hromada, kopec, kopa (1.2) hromada, spousta, kopa
kupa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wyspa
(1.1) kup|a, ~y, ~je, ~u, ~u, ~je; ~je, ~owu, ~oma, ~je, ~oma, ~oma; ~y, ~ow, ~am, ~y, ~ami, ~ach
(1.1) Islandska jo kraj a kupa w pódpołnocnym Atlantiskem ocanje. → Islandia jest krajem i wyspą na północnym Oceanie Atlantyckim.
kupa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wyspa
(1.1) Jutrowna kupa → Wyspa Wielkanocna
kupa ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) klosz (1.2) ul (1.3) miseczka (stanika) en kupa, kupan, kupor, kuporna
kupa ()
rzeczownik (1.1) puchar (naczynie) (1.2) puchar (nagroda) (1.3) puchar (zawody)
(1.1) serleg