gówniarz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) dziecko, chłopiec (1.2) osoba młodsza i/lub niedojrzała (1.3) człowiek wywożący nieczystościGówniarz: Słownik Polszczyzny XVI wieku Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (1.4) chłopiec zatrudniony do zbierania końskiego kału z ulic (1.5) skąpiec, sknera, kutwa
(1.1-5)
(1.1) Ten gówniarz znowu narozrabiał!
(1.1-2) nieodpowiedzialny gówniarz
(1.1) smarkacz, gnojek, siusiumajtek (1.2) gnojek (1.3) putjesschepper (1.5) skąpiec, sknera, dusigrosz
(1.1) staruszek
gówno , gówienko , gówniarstwo , gówniarzeria gówniara gówniarski, gówniany
Pierwotnie słowo oznaczało chłopca, którego praca polegała na uprzątaniu końskich odchodów z ulic miast.
angielski: (1.1) brat białoruski: (1.1) гаўнюк kazachski: (1.1) боқмұрын niderlandzki: (1.3) putjesschepper niemiecki: (1.1) Scheißkerl , Rotzjunge rosyjski: (1.1) говнюк ukraiński: (1.1) гівнюк