polis ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) typ organizacji państwa w starożytnej Grecji, który obejmował ośrodek miejski wraz z przyległymi obszarami;
(1.1)
(1.1) Każda polis rządziła się własnymi prawami, posiadała własne władze ustawodawcze, wykonawcze i sądownicze, kultywowała odrębne tradycje, obyczaje i świat wierzeń religijnych.
(1.1) miasto-państwo
(1.1)
angielski: (1.1) polis baskijski: (1.1) polis esperanto: (1.1) poliso, civito hiszpański: (1.1) polis niemiecki: (1.1) Polis nowogrecki: (1.1) πόλις , πόλις-κράτος starogrecki: (1.1) πόλις , πτόλις włoski: (1.1) polis
polis ()
,
rzeczownik (1.1) polis (1.2) policja
polis ()
rzeczownik (1.1) polis
polis ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) polis
(2.1)
(1.1)
(1.1) ciudad-estado
(pólis)
polis ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) Polak, w polski
(1.1)
(1.1) poļu valoda → język polski
Polija poliete polisks poliski
polis ()
rzeczownik (1.1) policja
polis ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) policja (1.2) policjant, policjantka (1.3) polisa
(1.1) en polis, polisen (1.2-3) en polis, polisen, poliser, poliserna
(1.1) Mannen som sökts av hela landet gav upp och överlämnade sig till polis. → Człowiek, którego szukał cały kraj, poddał się i oddał się w ręce policji. (1.2) Wallander är en polis som arbetar i Ystad. → Wallander jest policjantem, który pracuje w Ystad.
(1.1) polisanmälan • polisbil • polisförbud • polishelikopter • polishund • poliskedja • poliskommissarie • polisstation
(1.1-2) polisiär
polis ()
rzeczownik (1.1) policja
polis ()
rzeczownik (1.1) policja
(1.1)