szubienica ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) konstrukcja służąca do wykonywania kary śmierci przez powieszenie;
(1.1)
(1.1) Na historycznej szubienicy stojącej na rynku naszego miasteczka nigdy nikogo nie powieszono.
(1.1) drajhulec, galga, cierpięga
szubienicznik , szubienicznica szubieniczka szubieniczny, szubieniczy
bogatego i na szubienicy diabli nie wezmą, a biednemu człowiekowi lada sznurek robi amenJan Tokarski, A ileż to kłopotu… ze spójnikiem „a”, „Poradnik Językowy” nr 4/1951, s. 6.
angielski: (1.1) gallows arabski: (1.1) مشنقة baskijski: (1.1) urkamendi białoruski: (1.1) шыбеніца czeski: (1.1) šibenice duński: (1.1) galge esperanto: (1.1) pendumilo fiński: (1.1) hirsipuu francuski: (1.1) gibet , potence hebrajski: (1.1) גרדום hiszpański: (1.1) horca kazachski: (1.1) дар łaciński: (1.1) arbor , gabalus , patibulum niemiecki: (1.1) Galgen norweski (bokmål): (1.1) galge norweski (nynorsk): (1.1) galge nowogrecki: (1.1) κρεμάλα , αγχόνη rosyjski: (1.1) виселица słowacki: (1.1) šibenica szwedzki: (1.1) galge ukraiński: (1.1) шибениця węgierski: (1.1) akasztófa wilamowski: (1.1) guølgja , guolgia