dekret

dekret ()

,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) akt prawny mający moc ustawy, wydany przez organ władzy wykonawczej; (1.2) w Polsce w XV-XVI w. – akt prawny wydany samodzielnie przez króla (1.3) wyrok sądu w czasach cesarstwa rzymskiego oraz w dawnym prawie polskimhasło dekret w: Encyklopedia Onet WIEM. (1.4) dokument wydawany przez zwierzchnika diecezji rzymskokatolickiej, decydujący o przydzieleniu duchownego do parafii (1.5) adnotacja na dokumencie określająca sposób ujęcia w księgachDekret księgowy – Encyklopedia Zarządzania

(1.1-5)

(1.1) Nowy dekret daje rządowi szeroką władzę.

dekretowanie , zadekretowanie , dekretacja , dekretalia , dekretały dekretować dekretowy

→ decyzja, dekret < → decydować, postanawiać

angielski: (1.1) decree, act baskijski: (1.1) dekretu białoruski: (1.1) дэкрэт bułgarski: (1.1) декрет czeski: (1.1) dekret duński: (1.1) dekret francuski: (1.1) décret hiszpański: (1.1) decreto kataloński: (1.1) decret łaciński: (1.1) decretum niemiecki: (1.1) Erlaß norweski (bokmål): (1.1) dekret norweski (nynorsk): (1.1) dekret nowogrecki: (1.1) διάταγμα szwedzki: (1.1) dekret włoski: (1.1) decreto

dekret ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dekret

dekret ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) dekret

(1.1)

dekret ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dekret

(1.1) et dekret, dekretet, dekreter, dekreterne

dekretere

dekret ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dekret

(1.1) ett dekret, dekretet, dekret, dekreten