__TOC__ bevis ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dowód (1.2) dowód (1.3) dowód (oznaka, potwierdzenie)
(1) et bevis, beviset, beviser, bevisene lub et bevis, beviset, bevis, bevisa
(1.1) En amerikansk fysiker har lagt fram et matematisk bevis for at verden ikke ble skapt på sju dager. → Pewien amerykański fizyk przedstawił dowód matematyczny na to, że świat nie został stworzony w ciągu siedmiu dni. (1.2) Saken er henlagt på grunn av bevisets stilling. → Sprawę oddalono z braku dowodów. (1.3) Utdanning er et bevis på at du kan læredagbladet.no. → Wykształcenie jest dowodem na to, że człowiek potrafi się uczyć.
(1.2) å føre bevis for sin uskyld → przedstawić dowody swojej niewinności, udowodnić swoją niewinność
bevise
bevis ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dowód, świadectwo
(1.1) ett bevis, beviset, bevis, bevisen
(1.1) vigselbevis
(1.1) prov
bevisa