truth ()
,
rzeczownik niepoliczalny (1.1) prawda (stan rzeczywisty) (1.2) in truth w rzeczywistości rzeczownik policzalny (2.1) prawda (prawdziwe stwierdzenie)
(1) truth; (2) truth; truths
(1.1) It takes two to speak the truth – one to speak and another to hear.H.D.Thoreau → Do powiedzenia prawdy potrzeba dwoje - jednego do mówienia i drugiego do słuchania. (1.2) At first glance, quite an ordinary student, but in truth, he was an esper. → Na pierwszy rzut oka to całkiem zwyczajny student, ale w rzeczywistości był telepatą.
(1.1) tell the truth → powiedzieć prawdę
truthful, truthless, untruthful, true, untrue, truthy true, untruth, truism, truthfulness, truthiness, truther, untruthfulness truly, untruthfully, truthfully, truely, true