mędrzec () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba o bardzo dużej wiedzy i doświadczeniu
(1.1)
(1.1) Stary, w myślach pogrążony mędrzec znowu nie poznał PentueraBolesław Prus, Faraon.
(1.1) głupiec
mądrala /, mędrek , mądrość mądrzyć się mądry mądrze
broda mędrcem nie czyni
Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
angielski: (1.1) sage arabski: (1.1) حكيم (ḥakīm) białoruski: (1.1) мудрэц bułgarski: (1.1) мъдрец czeski: (1.1) mudrc , mudřec esperanto: (1.1) saĝulo gudźarati: (1.1) ઋષિ (r̥ṣi) hiszpański: (1.1) sabio interlingua: (1.1) sagio jidysz: (1.1) חכם (chochem) niemiecki: (1.1) Weise nowogrecki: (1.1) σοφός pali: (1.1) paṇḍita rosyjski: (1.1) мудрец sanskryt: (1.1) सुर (sura), मेधाविन् (mēdhāvin) słowacki: (1.1) mudrc ukraiński: (1.1) мудрець węgierski: (1.1) bölcs