__TOC__ hinken ()
czasownik (1.1) kuleć, utykać
hinken ()
czasownik słaby (1.1) kuleć, utykać (na jedną nogę)J. A. Erberhard, Versuch einer allgemeinen deutschen Synonymik, tom 9, str. 63, Halle/Leipzig 1863 (1.2) nie pasować (np. o porównaniu)
(1.1-2)Wiktionary.de, hinken (Konjugation), 2017 hink|en (hinkt), hinkte, gehinkt (haben/sein)Wikibooks, Jęz. niemiecki, Czas przeszły złożony z haben lub sein
Hinken , Hinkender , Hinkende