__TOC__ spleen ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) stan poczucia beznadziejności i apatii
(1.1)
(1.1) Wiadomość ta odrazu napełniła mię spleenem, trzeba było bowiem zrezygnować ze snu, a kto wie, może nawet i z drzemki. (1.1) Kazik chodził smutny, mówiąc, że spleen go zżera.
(1.1) przygnębienie
(1.1) inna pisownia splin
(1.1)
spleen ()
, ,
rzeczownik policzalny (1.1) śledziona rzeczownik niepoliczalny (2.1) zły humor
(1.1) spleen; spleens (2.1) spleen;
splenetic splenitis
vent one's spleen
zobacz też: Angielski - części ciała