קוק () ; polska: kuk
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) spojrzenie, zerknięcie, rzut oka (1.2) spojrzenie (na sprawę), pogląd, zapatrywanie, stanowisko, przekonanie, punkt widzenia
(2.1) 1. oraz 2. od: קוקן
(1.1-2) קוק; קוקן
(1.1) גיב נאָר אַ קוק! → Spójrz tylko!, Rzuć tylko okiem! (1.1) און יאָסעלע האָט אָנגעטאָן אַ טלית און איז אַרויף אויף דער בימה, וואַרפֿנדיק אַ קוק אויף דעם גאַנצן עולם און צוגרייטנדיק זיך צום דאַווענען. → A Josele założył tałes i wszedł na bimę, rzucając spojrzenie na całą społeczność i przygotowując się do modlitwyשלום־עליכם (Szolem-Alejchem): יאָסעלע סאָלאָוויי (Josele Solowej)..
(1.1) טאָן / געבן אַ קוק אויף → spojrzeć / zerknąć / rzucić okiem na + ; popatrzyć na + , przyjrzeć się +
קוקעלע קוקן, אויסקוקן
(1.1) אויפֿן ערשטן קוק → na pierwszy rzut oka (1.1) כאַפּן אַ קוק אַרײַן → rzucić przelotne / ukradkowe spojrzenie, zerknąć / zajrzeć ukradkiem
od