cynamon ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) suszona kora cynamonowca, używana jako przyprawa;
(1.1)
(1.1) Posyp ciastka cynamonem, będą lepiej smakowały.
(1.1) laska cynamonu
(1.1) przyprawa
cynamonowiec , cynamonka cynamonowy
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137. < (kinnamon)
zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
amharski: (1.1) ቀረፋ (qäräfa) angielski: (1.1) cinnamon arabski: (1.1) قرفة (qírfa) baskijski: (1.1) kanela białoruski: (1.1) цынамон bułgarski: (1.1) канела , дарчин chorwacki: (1.1) cimet czeski: (1.1) skořice duński: (1.1) kanel / esperanto: (1.1) cinamo fiński: (1.1) kaneli francuski: (1.1) cannelle hiszpański: (1.1) canela islandzki: (1.1) kanill jidysz: (1.1) צימרינג (cimring) kataloński: (1.1) canyella kazachski: (1.1) даршын kurmandżi: (1.1) darçîn niemiecki: (1.1) Zimt nowogrecki: (1.1) κανέλα rosyjski: (1.1) кори́ца słowacki: (1.1) škorica szwedzki: (1.1) kanel tuvalu: (1.1) kinamoni tybetański: (1.1) ཤིང་ཚ (shing tsha) ukraiński: (1.1) кори́ця , цинамо́н , кі́рка węgierski: (1.1) fahéj wilamowski: (1.1) cīmət , cynamuən