stille ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) cisza (brak wiatru) przymiotnik (2.1) cichy (2.2) nieporuszający się, nieruchomy (2.3) niezakłócony przysłówek (3.1) cicho (3.2) bez ruchu, nieruchomo (3.3) bez zakłóceń czasownik (4.1) położyć, postawić, ustawić (4.2) ustawiać, regulować (4.3) uspokajać
(2) stille, stille, stille (4) at stille, stiller, stillede, stillet
(3.1) Der var så stille i huset i går… → Wczoraj w domu było tak cicho… (3.2) Manden stod stille. → Mężczyzna stał nieruchomo. (4.1) Lærerinden stillede bogen på hylen. → Nauczycielka postawiła książkę na półce. (4.2) Ved at dreje på knappen stillede han fryseren på otte. → Kręcąc gałką ustawił zamrażarkę na osiem.
(3.2) at sidde/stå/ligge stille → siedzieć/stać/leżeć bez ruchu/nieruchomo
(2.1) tyst, lydløs (2.2) ubevægelig
stille op → kandydować/ustawiać do pionu • det stille vand har den dybe grund → cicha woda brzegi rwie