dzik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych; (1.2) osoba nietowarzyska
(1.1-2)
(1.1) Nagle konający dzik podniósł się i zaatakował.
(1.1) czarnuch, czarny zwierz, zwierzyna czarnaMarek P. Krzemień, 1000 słów o łowiectwie, Warszawa 1986, s. 32, 188.; (1.2) borsuk, odludek, samotnik, pustelnik
(1.1) ssak, parzystokopytny
(1.1) odyniec, locha, warchlak, pasiak, wycinek, przelatek, usmoł
dziczek //, dzikus , dziki , dzicz , dziczyzna , dziczenie , zdziczenie , dzikarz , dzikuska dziczeć , zdziczeć dziki, dziczy dziko
suszyć jak dzika po szyszkach • pytać dzika czy sra w lesie → nieoswojony <
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
angielski: (1.1) boar, wild boar baskijski: (1.1) basurde białoruski: (1.1) дзік , кабан bułgarski: (1.1) дива свиня czeski: (1.1) divočák dolnołużycki: (1.1) źiwjak duński: (1.1) vildsvin esperanto: (1.1) apro fiński: (1.1) villisika francuski: (1.1) sanglier hiszpański: (1.1) jabalí ido: (1.1) apro islandzki: (1.1) villisvín jidysz: (1.1) קאַבאַן (kaban), וואַלד־חזיר (wald-chazer) kaszubski: (1.1) dzëk kataloński: (1.1) senglar koreański: (1.1) 멧돼지 litewski: (1.1) šernas luksemburski: (1.1) Wëllschwäin łaciński: (1.1) aper / niderlandzki: (1.1) everzwijn niemiecki: (1.1) Wildschwein norweski (bokmål): (1.1) villsvin nowogrecki: (1.1) αγριογούρουνο nowopruski: (1.1) paustakūilis portugalski: (1.1) javali rosyjski: (1.1) каба́н , вепрь słowacki: (1.1) diviak szwedzki: (1.1) vildsvin ukraiński: (1.1) кабан wilamowski: (1.1) wyłdy śwajn włoski: (1.1) cinghiale