eitrun ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zatrucie
(1.1) eitr|un, ~un, ~un, ~unar (~unin, ~unina, ~uninni, ~unarinnar); ~anir, ~anir, ~um, ~ana (~anirnar, ~anirnar, ~unum, ~ananna)
(1.1) Neysla kadmíns veldur strax eitrun og lifra- og nýrnaskemmdum. → Spożycie kadmu powoduje natychmiastowe zatrucie oraz uszkodzenie wątroby i nerek.
(1.1) valda eitrun → powodować zatrucie • kolmónoxíðeitrun / matareitrun → zatrucie tlenkiem węgla / pokarmowe
(1.1) afeitrun, hreinsun
eitur eitraður