narzecze () ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) język, mowa (1.2) swoista odmiana języka; (1.3) mowa terytorialna, odmienna od języka standardowego; (1.4) mowa terytorialna o zasięgu szerszym niż dialekt i gwara;
(1.1-4)
(1.1) Z każdym potrafił się porozumieć w jego ojczystym narzeczu
(1.2) narzecze ogólne (1.3) narzecze śląskie
(1.2) dialekt (1.3) dialekt, gwara
narzeczona
Niektórzy autorzy traktują narzecze jako jednostkę pośrednią między dialektem a gwarą, dialekt ujmując jako zespół narzeczy, a narzecze – jako zespół gwarPiotr Rybka, Gwarowa wymowa mieszkańców Górnego Śląska w ujęciu akustycznym, Katowice: Uniwersytet Śląski, 2017, s. 58-60.
angielski: (1.1) lingo, vernacular, idiom, language; (1.2) dialect, lect; (1.3) vernacular, dialect; (1.4) supradialect indonezyjski: (1.1) bahasa, idiom; (1.2) dialek, isolek; (1.3) dialek, logat rosyjski: (1.4) наречие serbsko-chorwacki: (1.4) narečje słoweński: (1.4) narečje