samogłoska () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) głoska otwarta, której obecność konieczna jest do utworzenia sylaby;
(1.1)
(1.1) Jeszcze w XVIII stuleciu utrzymywano samogłoskę „e” w celownikowo-miejscownikowych postaciach „żenie”, „siestrze” – tak jak w deklinacji męskiej do niedawna mówiło się np. „o oddziele”, a w nijakiej – „o zwierciedle”. (1.1) Rozmawiali po polsku, on mówił z zabawnym akcentem, przeciągał niektóre samogłoski, zaczynając zdania ze szwedzkim namysłem […].
(1.1) spółgłoska
samogłoskowy
angielski: (1.1) vowel baskijski: (1.1) bokal bośniacki: (1.1) samoglasnik bułgarski: (1.1) вокал , гласна duński: (1.1) selvlyd , vokal esperanto: (1.1) vokalo francuski: (1.1) voyelle ga: (1.1) vaoli hiszpański: (1.1) vocal islandzki: (1.1) sérhljóð jidysz: (1.1) וואָקאַל (wokal), נקודה (nekude) kaszubski: (1.1) samòzwãk koreański: (1.1) 모음 litewski: (1.1) balsis łotewski: (1.1) vokālis niemiecki: (1.1) Vokal , Sebstlaut norweski (bokmål): (1.1) vokal nowogrecki: (1.1) φωνήεν rosyjski: (1.1) гласный , гласный звук sanskryt: (1.1) अक्षरक szwedzki: (1.1) vokal tajski: (1.1) สระ turecki: (1.1) sesli tybetański: (1.1) དབྱངས ukraiński: (1.1) голосний звук włoski: (1.1) vocale