upphrópun ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zawołanie, okrzyk (1.2) wykrzyknik
(1.1) upphróp|un, ~un, ~un, ~unar (~unin, ~unina, ~uninni, ~unarinnar); ~anir, ~anir, ~um, ~ana (~anirnar, ~anirnar, ~unum, ~ananna)
(1.1) Ég þoli ekki svona upphrópanir eins og "ví", "jeij", "júhú" og þannig. → Nie znoszę takich okrzyków jak "łiii", "jejku", "juhu" i tak dalej. (1.2) Upphrópun er óbeygjanlegt smáorð sem lýsir tilfinningum, t.d. undrun, gleði og sorg. → Wykrzyknik to słowo funkcyjne, które wyraża odczucia, takie jak zdziwienie, zadowolenie czy zmartwienie.
(1.2) upphrópunarmerki
upp- + hrópun