obój ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rodzaj instrumentu dętego drewnianego z grupy aerofonów dwustroikowych; (1.2) językowy (stroikowy) głos organowy, którego barwa przypomina obój (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Od roku Jacek uczy się gry na oboju i uparcie ćwiczy wieczorami. (1.1) I teraz wspominając po nocy ową dzienną wesołość, wygrywał sobie: „Mój zielony dzban” i uśmiechał się jeszcze teraz, o ile mu na to pozwalały usta zajęte dmuchaniem w obójHenryk Sienkiewicz: Organista z Ponikły.
(1.1) obój basowy • obój miłosny • obój myśliwski
(1.1) aerofon dwustroikowy
(1.1) obój miłosny, obój myśliwski, rożek angielski
oboista , oboistka obojowy
(1.1) < → wysokie + drewno
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
albański: (1.1) oboe angielski: (1.1) oboe arabski: (1.1) أوبوا baskijski: (1.1) oboe białoruski: (1.1) габой bośniacki: (1.1) oboa bretoński: (1.1) oboell bułgarski: (1.1) обой chorwacki: (1.1) oboa czeski: (1.1) hoboj duński: (1.1) obo esperanto: (1.1) hobojo estoński: (1.1) oboe fiński: (1.1) oboe francuski: (1.1) hautbois gruziński: (1.1) ჰობოი hebrajski: (1.1) אבוב hiszpański: (1.1) oboe interlingua: (1.1) oboe irlandzki: (1.1) óbó islandzki: (1.1) óbó japoński: (1.1) オーボエ kaszubski: (1.1) òbój kataloński: (1.1) oboè koreański: (1.1) 오보에 macedoński: (1.1) обоа niderlandzki: (1.1) hobo niemiecki: (1.1) Oboe norweski (bokmål): (1.1) obo norweski (nynorsk): (1.1) obo nowogrecki: (1.1) όμποε , οξύαυλος ormiański: (1.1) հոբոյ portugalski: (1.1) oboé rosyjski: (1.1) гобой rumuński: (1.1) oboi serbski: (1.1) обоа słowacki: (1.1) hoboj słoweński: (1.1) oboa szwedzki: (1.1) oboe turecki: (1.1) obua ukraiński: (1.1) гобой węgierski: (1.1) oboa włoski: (1.1) oboe