dokuczać () ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( dokuczyć) (1.1) sprawiać przykrość, kłopoty lub ból
(1.1)
(1.1) Jeśli dokucza głód, mamy przy sobie dwie lub trzy tabliczki czekolady z dużą zawartością kakao.
(1.1)
kucza , dokuczanie , dokuczenie , dokuczliwość , dokucznik , dokuczliwiec dokuczyć dokuczliwy, dokuczny dokuczliwie
angielski: (1.1) annoy, bother białoruski: (1.1) дакучаць, назаляць, надакучаць esperanto: (1.1) turmenti, persekuti, suferigi francuski: (1.1) agacer, vexer, importuner hiszpański: (1.1) fastidiar, molestar jidysz: (1.1) דערקוטשען (derkuczen) niemiecki: (1.1) ärgern, quälen rosyjski: (1.1) досаждать, донимать, докучать szwabski: (1.1) ärgara tuvalu: (1.1) fakafiufiu ukraiński: (1.1) докучати włoski: (1.1) infastidire, molestare, dar fastidio