κλέφτης ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) złodziej (1.2) pod tureckim panowaniem partyzant
(1) M10 κλέφτη; κλέφτες, κλεφτών
(1.1) Η πόρνη δεν ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, γιατί αυτό το επάγγελμα το ασκεί ο κλέφτης. → Prostytuka nie uprawia nastarszego zawodu świata, bo uprawia go złodziej.
κλέβω κλέφτικος, κλεφτός κλέφτρα , κλεφτουριά , κλεφτρόνι κλεφτάκος , κλεφτράκος ; κλεφταράς , κλεφταρού κλέφτικα, κλεφτά κλεφτο-, κλεφτό-, κλεφτ-