spójnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wyraz służący do łączenia wyrażeń wewnątrz zdania pojedynczego (np. w wyliczeniach) oraz zdań składowych w zdaniach złożonych;
(1.1)
(1.1) Spójniki można podzielić na proste, jak „i”, złożone, jak „podczas gdy”, oraz zestawieniowe, jak „jeżeli… to”.
(1.1) część mowy
(1.1) spójnik łączny, spójnik rozłączny, spójnik wyłączający
spójnia , spójność , spajak , spajarka , spojówka , spajanie , spojenie , spoina spajać , spoić spójnikowy, spójny, spojówkowy spójnie
Roman Zawiliński, O wyróżnianiu części mowy, „Poradnik Językowy” nr 4/1906, s. 51.
albański: (1.1) lidhëz angielski: (1.1) conjunction baszkirski: (1.1) теркәүес białoruski: (1.1) злучнік bułgarski: (1.1) съюз chiński standardowy: (1.1) 连词 (liáncí) chorwacki: (1.1) veznik czeski: (1.1) spojka dolnołużycki: (1.1) zwěznik duński: (1.1) bindeord esperanto: (1.1) konjunkcio estoński: (1.1) sidesõna farerski: (1.1) sambindingarorð fiński: (1.1) konjunktio, sidesana francuski: (1.1) conjonction górnołużycki: (1.1) wjazawka hiszpański: (1.1) conjunción islandzki: (1.1) samtenging kaszubski: (1.1) wiążëna kazachski: (1.1) жалғаулық łaciński: (1.1) conjunctio niemiecki: (1.1) Konjunktion , Bindewort nowogrecki: (1.1) σύνδεσμος osetyjski: (1.1) бæттæг polski język migowy: portugalski: (1.1) conjunção rosyjski: (1.1) союз rumuński: (1.1) conjuncție serbski: (1.1) везник słowacki: (1.1) spojka szwedzki: (1.1) konjunktion udmurcki: (1.1) герӟет ukraiński: (1.1) сполучник walijski: (1.1) cysylltair węgierski: (1.1) kötőszó włoski: (1.1) congiunzione