rupieć ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy (1.1) stary, zepsuty lub zniszczony przedmiot (1.2) przedmiot bezużyteczny, niepotrzebny (1.3) stara, brzydka kobieta
(1.1-3)
(1.1) To nie radio, to zupełny rupieć. (1.2) Wyrzuć te wszystkie rupiecie!
(1.1-2) stary / zbędny rupieć • gromadzić rupiecie • trzymać rupiecie • pozbyć się rupieci
(1.1) grat, gruchot, klekot, rzęch, trup (1.2) klamot, śmieć, klunkier (1.3) raszpla, chorlipa
(1.2) niezbędnik
rupiecie , rupieciarnia , rupieciarstwo , rupieciarz
śmieci i rupieci
jako
angielski: (1.1) junker dolnołużycki: (1.1) chabź francuski: (1.1) vieillerie hiszpański: (1.1) cachivache , trasto nowogrecki: (1.1) σαράβαλο , σακαράκα włoski: (1.1) ciarpa , cianfrusaglia