sumienie () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wewnętrzne odczucie pozwalające rozróżniać dobro i zło;
(1.1)
(1.1) Ci, których dręczy głód, mogą liczyć tylko na tych, których z tego powodu dręczy sumienie. (1.1) Pod hasłem „precz z absolutyzmem” domagano się wolności zgromadzeń, sumienia i wyznaniaz Internetu.
(1.1) deformacja / głos sumienia • klauzula sumienia • sumienie faryzejskie • nieczyste / skrupulanckie / szerokie / własne / zwichrowane sumienie • nie mieć sumienia
(1.1) sumnienie; sąmnienie
sumienność sumienny sumiennie
wyrzut sumienia • wyrzuty sumienia • czyste sumienie • mieć na sumieniu • rachunek sumienia • więzień sumienia • wolność sumienia • kto ma sumienie w duszy, ten cudzego nie ruszy
sąmnienie < < kalka z Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.
angielski: (1.1) conscience białoruski: (1.1) сумленне bułgarski: (1.1) съвест czeski: (1.1) svědomí duński: (1.1) samvittighed estoński: (1.1) südametunnistus fiński: (1.1) omatunto francuski: (1.1) conscience hiszpański: (1.1) conciencia interlingua: (1.1) conscientia japoński: (1.1) 良心 (りょうしん, ryōshin) jidysz: (1.1) געוויסן (gewisn), יושר (jojszer) kataloński: (1.1) consciència litewski: (1.1) sąžinė łaciński: (1.1) conscientia łotewski: (1.1) sirdsapziņa niemiecki: (1.1) Gewissen norweski (bokmål): (1.1) samvittighet nowogrecki: (1.1) συνείδηση portugalski: (1.1) consciência rosyjski: (1.1) совесть słowacki: (1.1) svedomie szwedzki: (1.1) samvete tuvalu: (1.1) loto lagona ukraiński: (1.1) совість , сумління węgierski: (1.1) lelkiismeret włoski: (1.1) coscienza