uciec () , ,
czasownik nieprzechodni dokonany ( uciekać) (1.1)
(1.1)
(1.1) – Myśl mi uciekła – mówię jak prawdziwy schizofrenik – i poczułem w głowie zupełną pustkęJacek Głębski, Kuracja, 1998.
(1.1) wycofać się na z góry upatrzone pozycje; prysnąć, szurnąć, zwiać, dać nogę, dać dyla, dać drapaka, pokazać plecy, pokazać pięty, wziąć nogi za pas; spieprzyć; , ; dernąć
ucieczka , uciekinier , uciekinierka , uciekanie , ucieknięcie uciekać ucieczkowy
uciec grabarzowi spod łopaty
(1.1) białoruski: (1.1) уцячы, збегчы rosyjski: (1.1) убежать, сбежать ukraiński: (1.1) втікти wilamowski: (1.1) adgejn, adnyssuł włoski: (1.1) scappare, fuggire