mag () , ,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) osobnik, który wprawnie włada magią mistyczną (1.2) w starożytnej Persji: kapłan (członek kasty kapłańskiej), który zajmował się astrologią i magią (1.3) w Biblii: wschodni mędrzec, jeden z Trzech Króli
(1.1-3)
(1.1) Merlin był wedle legend jednym z najpotężniejszych magów w historii.
(1.1) czarodziej, magik, slang RPG: czarek, czaruś
magia, magik magini, magiczka magiczny magicznie
< (mágos) <
angielski: (1.1) magician, sorcerer; (1.2) magus; (1.3) magus bułgarski: (1.1) маг ; (1.2) маг cerkiewnosłowiański: (1.1) магъ ; (1.2) магъ ; (1.3) магъ esperanto: (1.1) magiisto, sorĉisto ido: (1.2) mago; (1.3) mago interlingua: (1.1) mago, magico niemiecki: (1.1) Magier slovio: (1.1) cxaronik (чароник) włoski: (1.1) mago, magico
mag ()
skrót (1.1) = magazine → magazyn (czasopismo lub pomieszczenie) (1.2) = magnet → magnes (1.3) = mag wheel → kołpak aluminiowy
magazine
mag ()
(1.1) forma odmieniona (1 i 3 os. Präs) od mögen
(1.1)
mag ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) magnetofon rzeczownik, rodzaj męski (2.1) mag, czarownik, kapłan władający wiedzą tajemną (2.2) mag, jeden z Trzech Króli
(1.1) magnetofon
mag ()
rzeczownik (1.1) nasienie, nasiono, ziarno (1.2) jądro
(1.1) magtár (1.2) atommag • magenergia • magfizika • magfúzió • maghasadás
magzat magzati
mag ()
rzeczownik (1.1) dorosły (1.2) starsze rodzeństwo (brat lub siostra) przymiotnik (2.1) dorosły (2.2) starszy