__TOC__ bukiet ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wiązanka, pęk kwiatów; (1.2) cechy wina zawarte w jego zapachu i smaku; (1.3) ogon sarny (1.4) choroba wenerycznaJolanta Ignatowicz-Skowrońska, Motywy roślinne w slangu młodzieżowym i żargonie przestępczym, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 239. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) ktoś głupiMonika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 229.
(1.1-2)
(1.1) Podarowałem jej bukiet czerwonych goździków.
(1.1) wiązanka
bukietnica , bukieciarz , bukieciarstwo , bukiecik , bukieciarka bukietowy, bukieciarski bukieciarsko
<
angielski: (1.1) bouquet, bunch (of flowers), nosegay arabski: (1.1) باقة białoruski: (1.1) букет ; (1.2) букет duński: (1.1) buket esperanto: (1.1) bukedo; (1.2) bukedo hebrajski: (1.1) זר־פרחים interlingua: (1.1) bouquet islandzki: (1.1) blómvöndur kaszubski: (1.1) grónkò , kruta , twéla , wiązanka , sztraus , bùket niemiecki: (1.1) Strauß , Bouquet , Bukett ; (1.2) Bouquet , Bukett norweski (bokmål): (1.1) bukett rosyjski: (1.1) буке́т słowacki: (1.1) kytica szwedzki: (1.1) bukett wenedyk: (1.1) bukiet wilamowski: (1.1) štraus , śtraojs , śtroüz włoski: (1.1) mazzo
bukiet ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bukiet