wychowanie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) całokształt działań służących ukształtowaniu człowieka pod względem moralnym, umysłowym i fizycznym; przygotowywanie kogoś do życia w społeczeństwie (1.2) kultura, ogłada, zdolność do właściwego zachowania (1.3) zapewnienie utrzymania (nie tylko dzieciom lub krewnym, ale także np. żołnierzom)Antoni Danysz, Znaczenie wyrazów „wychować” i „wychowanie” w dawniejszej polszczyźnie, „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 5–6/1916, s. 129.
(1)
(1.1) Dialog między rodzicami a dziećmi jest podstawą wychowania.
(1.1) dobre / złe wychowanie • otrzymać wychowanie • wychowanie fizyczne (1.2) człowiek bez wychowania
(1.1) wykształcenie
chów , wychowaniec , wychowawca , wychowawczyni , wychowanek , wychowanka , wychowanica , wychowywanie chować, wychowywać , wychować wychowawczy, wychowany wychowujący
angielski: (1.1) upbringing, parenting; (1.2) manners arabski: (1.2) آداب السلوك białoruski: (1.1) выхаванне ; (1.2) выхаванасць bułgarski: (1.1) възпитание ; (1.2) възпитание chiński standardowy: (1.1) 后天 (hòutiān) francuski: (1.1) éducation hiszpański: (1.1) educación ; (1.2) educación niemiecki: (1.1) Erziehung ; (1.2) Erziehung nowogrecki: (1.1) εκπαίδευση , αγωγή ; (1.2) αγωγή polski język migowy: rosyjski: (1.1) воспитание ; (1.2) воспитание szwedzki: (1.1) uppfostran , fostran , uppfostring ; (1.2) hyfs , hyfsning , uppförande , folkvett , vandel , skick ukraiński: (1.1) виховання ; (1.2) виховання włoski: (1.1) educazione ; (1.2) educazione