dokuczliwy () , ,
przymiotnik (1.1) lubiący dokuczać (1.2) przykry do znoszenia, trudny do wytrzymania, dotkliwy
(1.1-2)
(1.1) Dokuczliwi sąsiedzi utrudniali jej życie. (1.2) Podczas jesiennego wieczoru panował dokuczliwy ziąb. (1.2) Co można zrobić, aby ból kręgosłupa był mniej dokuczliwy?
(1.1) dokuczliwy sąsiad • dokuczliwe dziecko (1.2) dokuczliwy ból / kaszel • dokuczliwe swędzenie • dokuczliwy hałas / wiatr / ziąb • dokuczliwa zima • dokuczliwe zimno
(1.1) dokuczający, nieznośny; dokuczny (1.2) dotkliwy, nieznośny, przenikliwy, uciążliwy
kucza , dokuczliwość , dokuczanie , dokuczenie , dokucznik , dokuczliwiec dokuczać , dokuczyć dokuczny dokuczliwie
angielski: (1.1) annoying, troublesome, spiteful; (1.2) nagging, annoying białoruski: (1.1) надакучлівы, назойлівы; (1.2) дакучлівы, надакучлівы, дакучны, назойлівы esperanto: (1.2) suferiga francuski: (1.1) taquin łaciński: (1.2) ater, atrox, niger, spinosus rosyjski: (1.1) докучли́вый; (1.2) невыноси́мый, несно́сный ukraiński: (1.2) докучливий