kołtun () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kłąb włosów sklejonych łojem; (1.2) potargane i brudne włosy rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) człowiek zacofany i ograniczony
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Koty perskie trzeba często czesać, bo inaczej im się robią kołtuny. (1.1) Najdłuższy zachowany kołtun znajduje się w muzeum w Krakowie. (1.2) Jak ty wyglądasz?! Umaluj się chociaż i zrób coś z tym kołtunem na głowie! (2.1) W tej mieścinie to same kołtuny mieszkają.
(1.1) (2.1) drobnomieszczanin, filister, obskurant
kołtuneria , kołtuństwo kołtunka kołtunić, kołtunić się, kołtunieć kołtuniasty, kołtuński, kołtunowaty kołtuńsko
angielski: (1.1) elflock białoruski: (1.2) калдуны esperanto: (1.1) pliko jidysz: (1.2) kołtuny (o całej czuprynie) קוטשמע (kuczme) kaszubski: (1.1) kôłtón , pikas niemiecki: (1.1) Weichselzopf wilamowski: (1.1) wychtuł , kołtu̇n