kowadło ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ciężka, stalowa podstawa, na której kładzie się obrabiany przedmiot w trakcie kucia ręcznego; (1.2) część młota mechanicznego, w której kształtowany jest obrabiany przedmiot (1.3) dolna część chmury burzowejDanuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa ogólnego. Terminologizacja wyrazów potocznych, „Poradnik Językowy” nr 2/1979, s. 63.
(1.1-3)
(1.1) Kowal cisnął młot na kowadło.
(1.1)
kowal , kowalicha , kowalowa , kowanie , Kowadło kowadełko kować kowadłowy
między młotem a kowadłem • spadło sadło na kowadło i potłukło sobie łeb
Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 126.
afrykanerski: (1.1) aambeeld albański: (1.1) kudhër angielski: (1.1) anvil arabski: (1.1) سندان baskijski: (1.1) ingude białoruski: (1.1) кавадла bułgarski: (1.1) наковалня czeski: (1.1) kovadlina duński: (1.1) ambolt esperanto: (1.1) amboso fiński: (1.1) alasin francuski: (1.1) enclume gruziński: (1.1) გრდემლი hiszpański: (1.1) yunque ido: (1.1) amboso kataloński: (1.1) enclusa łaciński: (1.1) incus niemiecki: (1.1) Amboss portugalski: (1.1) bigorna rosyjski: (1.1) накова́льня rumuński: (1.1) nicovală szwedzki: (1.1) städ turecki: (1.1) örs ukraiński: (1.1) ковадло włoski: (1.1) incudine