błyszczeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) jaśnieć blaskiem (1.2) mieć zdolność odbijania światła (1.3) wywoływać zachwyt, robić wrażenie, olśniewać
(1.1-3)
(1.1) Gdy zapadła noc, widać było, jak po drugiej stronie jeziora błyszczą rozpalone niedawno ogniska. (1.2) Śnieg tak mocno błyszczał w słońcu, że oczy zaczęły nam łzawić. (1.2) Jej oczy błyszczały od łez. (1.3) Opowiadając o swoich niezliczonych, egzotycznych podróżach, zawsze błyszczał w towarzystwie.
(1.2) błyszczeć w słońcu • błyszczeć od czystości / rosy / łez (1.3) błyszczeć w towarzystwie • błyszczeć dowcipem / inteligencją
(1.1) świecić (1.2) lśnić, połyskiwać, świecić (1.3) olśniewać, brylować
błyszcz , błyszczenie , błyszczka , błyszczyk , nabłyszczacz , błyskotka , błysk , błyskawica zabłyszczeć , nabłyszczać , nabłyszczyć błyszczący błyszcząco
(1.1)
angielski: (1.1) shine arabski: (1.1) برق, زهر, سنا, لمع duński: (1.1) skinne; (1.2) skinne; (1.3) skinne esperanto: (1.1) brili francuski: (1.1) briller, luire jidysz: (1.2) גלאַנצן (glancn) kataloński: (1.1) lluir, refulgir niderlandzki: (1.1) schijnen, schitteren, blinken niemiecki: (1.1) glänzen; (1.2) glitzern, funkeln; (1.3) glänzen norweski (bokmål): (1.1) skinne norweski (nynorsk): (1.1) skinne pali: (1.1) ābhāti rosyjski: (1.1) блесте́ть; (1.2) блесте́ть, сверка́ть; (1.3) блеста́ть ukraiński: (1.1) блища́ти, вибли́скувати wilamowski: (1.1) fynkeln włoski: (1.1) allucciolare, luccicare