prowodyr () ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba wzniecająca zamieszki, bunty czy rozruchy, a następnie przewodząca im (1.2) wodzirej (1.3) przewodnik stada
(1.1-3)
(1.1) Prowodyr pierwszy rzucił w szybę kamieniem i wskazał tłumowi uciekających.
(1.1) prowodyr +
(1.1) prowodyr buntu / linczu / rozruchów / spisku / zamieszek / zajść
(1.1) awanturnik, przywódca
prowodyrka
angielski: (1.1) ringleader duński: (1.1) anstifter hiszpański: (1.1) cabecilla / niemiecki: (1.1) Anführer ukraiński: (1.1) проводи́р włoski: (1.1) caporione , capoccia , sobillatore , istigatore