__TOC__ straf ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kara
(1.1) en straf, straffen, straffer, straffene
(1.1) Sisyfos, som var tvunget til at trille stenen op ad bjerget, anså straffen for alt for hård. → Syzyf, zmuszony do wtaczania głazu na górę, uważał tę karę za o wiele za surową.
(1.1) straf for • straf for at + bezokolicznik
(1.1) dødsstraf → kara śmierci • straffeattest → zaświadczenie o niekaralności
(1.1) belønning
straffe strafbar, straffet, ustraffet
straf ()
rzeczownik (1.1) kara