judzić () , ,
czasownik (1.1) namawiać kogoś do czegoś złego, kusić, podburzać, podbechtywaćJ. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1902, tom 2, s. 185. (1.2) nudzić kogoś, naprzykrzać się, dokuczaćKatarzyna Kłosińska „Judzić”, „Judasz” z cyklu Co w mowie piszczy?, audycja Programu Trzeciego Polskiego Radia, 2010-07-07, dostęp online 2011-02-16
(1.1-2)
(1.1) Przestań mnie judzić, nie będę dla ciebie wynosił cegieł z budowy. (1.2) Nie judź się, ale dawaj, kiedy masz dać.
(1.1) judzić + • judzić do + (1.2) judzić +
(1.1) judzić z premedytacją
(1.1) podburzać, podbechtywać, bechtać, podżegać, podszczuwać, instygować (1.2) naprzykrzać się, dokuczać
judziciel , judzenie podjudzać, podjudzić, łudzić
, → pokusa, → kłótliwy, (yudh) → walka, (hysmínē) → walka, → rozkazywać
„judzić” jest słowem słowiańskim i nie jest spokrewnione etymologicznie ze słowami o pochodzeniu hebrajskim „Judasz”, „Juda”, „Judea”; imię pochodzi od Jehūdāh i JudasJ. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1902, tom 2, s. 184.
rosyjski: (1.1) подстрекать