gin

gin ()

, , ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rodzaj wysokoprocentowego alkoholu o smaku jałowca;

(1.1)

(1.1) Sącząc gin bez toniku marzymy skacząc po dziurach w chodnikuW. Waglewski, Opowieść o ginie I.

(1.1) dżin, jałowcówka

(1.1) alkohol, wódka

abenaki: (1.1) jin angielski: (1.1) gin białoruski: (1.1) джын bułgarski: (1.1) джин duński: (1.1) gin estoński: (1.1) džinn kataloński: (1.1) ginebra węgierski: (1.1) gin

gin ()

rzeczownik (1.1) gin, dżin

gin ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gin, dżin

gin ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gin, dżin

(1.1) ginebra

słowo obce w j. hiszpańskim, dlatego należy je wyróżniać w piśmie kursywą

gin ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) gin, dżin

(1.1) džin

gin ()

,

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ustahttps://iecor.clld.org/languages/oldirish

gin ()

rzeczownik, rodzaj wspólny lub nijaki (1.1) gin, dżin przymiotnik (2.1) od: gen → prowadzący na przełaj

(1.1) en gin, ginen; ; lub ett gin, ginet; (2.1) gin, gint, gina;

(2.1) gina (2.1) ogin (2.1) gint

gin ()

rzeczownik (1.1) gin, dżin