wyć ()
,
czasownik (1.1) o zwierzętach (zazw. wilkach, psach, hienach): wydawać długi zawodzący głos, przeciągle skowyczeć (1.2) o ludziach: przeciągle krzyczeć z bólu lub żałości (1.3) o ludziach: fałszywie śpiewać (1.4) o obiektach nieożywionych: wydawać głuchy, przeciągły dźwięk
(1.1-4)
(1.1) Mądrość ludowa mówi, że jeśli wyje pies, to znaczy, że w pobliżu leży trup. (1.2) Podczas zabiegu dziecko wyło bardziej ze strachu, niż z bólu. (1.3) Przestań wyć, tego się nie da słuchać, zupełnie zniszczyłaś tę piosenkę! (1.4) Wyjące syreny oznaczają nalot lub pożar.
(1.1-2) wyć z +
(1.2) wyć z bólu / nudy / tęsknoty / żalu / żałości
(1.1) skowyczeć (1.2) krzyczeć, zawodzić (1.3) fałszować
wycie , wyjec
afrykanerski: (1.2) huil angielski: (1.1) howl; (1.2) howl arabski: (1.1) ولول duński: (1.1) hyle; (1.2) hyle; (1.4) hyle esperanto: (1.1) hurli; (1.2) hurli; (1.4) hurli farerski: (1.1) ýla francuski: (1.1) hurler norweski (bokmål): (1.1) hyle norweski (nynorsk): (1.1) hyle, hyla rosyjski: (1.1) выть; (1.2) выть; (1.3) выть; (1.4) выть udmurcki: (1.1) вузыны; (1.2) вузыны ukraiński: (1.1) вити węgierski: (1.1) vonít wilamowski: (1.1) houła, haojła; (1.2) houła, haojła włoski: (1.1) latrare, ululare, urlare; (1.2) ululare, urlare; (1.3) stonare