bräcka ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pęknięcie, szpara czasownik przechodni (2.1) łamać (2.2) przewyższać, brać górę (2.3) przysmażać, smażyć czasownik nieprzechodni (3.1) świtać
(1) en bräcka, bräckan, bräckor, bräckorna (2-3) att bräcka, bräcker, bräckte, bräckt, bräck! ; pres. part. bräckande, perf. part. bräckt
(2.2) bräcka någons rekord → pobić czyjś rekord (3.1) dagen bräcker → dzień się budzi
(1.1) spricka, rämna, bristning (2.1) bryta, spräcka, knäcka, krossa (2.2) överträffa, övertrumfa (2.3) bryna, fräsa, halstra, steka (3.1) gry, dagas
bräckande, bräckning bräcklig