__TOC__ serendipity ()
rzeczownik (1.1) zdolność, dar znajdowania wartościowych i miłych rzeczy, których się nie szukało (1.2) zdolność, dar dokonywania szczęśliwych przypadkowych odkryć
(1.2) Istnieje w angielszczyźnie słowo serendipity, ukute w 1754 przez Horacego Walpole'a, twórcy angielskiej powieści gotyckiej. Miało ono oznaczać zdolność robienia korzystnych przypadkowych odkryć dzięki bystrości umysłu (…)Les Problèmes des genres littéraires, 1971, t. 15, str. 145 (1.2) W dokonaniu odkrycia Sir John duże znaczenie nadaje nieprzewidywalnemu zbiegowi okoliczności, tzw. serendipityAntoni Kukliński, Kinga Pawłowska, Kreowanie obrazu Polski w świecie, 1999, str. 196.
, z opowiadania „The Three Princes of Serendip” („Trzej książęta z Serendipu”) autorstwa Horacego Walpole < 'sarandib' < 'sarandip' → staroperska nazwa Sri Lanki / Cejlonu
niemiecki: (1.1) Serendipität
serendipity ()
rzeczownik (1.1) przypadkowe odkrycie
serendipitous serendipitously