klęczeć ()
, ,
czasownik nieprzechodni (1.1) mając nogi zgięte w kolanach i opierając kolana na ziemi, trwać w tej pozycji
(1.1) Zygmunt wyobraził sobie grupkę klęczących. Pobrzękiwali szabelkami, modląc się do plastikowej konewki w kształcie Matki Boskiej Gietrzwałdzkiej.
(1.1) klęczeć w kościele • klęczeć obok czegoś / kogoś • klęczeć przed czymś / kimś
klęcznik , klękanie , klęczenie , klęczki klękać, klęknąć, uklęknąć
angielski: (1.1) kneel arabski: (1.1) برك duński: (1.1) knæle esperanto: (1.1) genui niemiecki: (1.1) knien polski język migowy: słowacki: (1.1) kľačať wilamowski: (1.1) knīn włoski: (1.1) stare inginocchiato, stare ginocchioni